ne dusunuyoruz NE??

Richard Hell and the VOIDOIDS. Bu grubu taniyan varmi acaba? demin MP3'unu dinledim, ve Richard Hell'in kitabini okuyorum, epey cilgin, adamin yapmadigi kalmamis, sir yaziyor, siyasetle ilgileniyor, ve tabiki 1970'lerde basliyan rock/punk grubu var, Ramones'la arkadas.. Adamin eskiden uyusturucu problemleri vardi, kitabinda onu anlatiyor. esasen ama ilginc olan sey, kitabda yogunlukla nihilist/existencial felsefi tartismalarvar. kendi varligini ve sinirlarini eliestiriyor. biraz depresyona girmekden cekinmiyorsaniz okumaliysiniz, gercekten etkiliyici bir kitab. Bugun bos bir gun, hala bitmedi, aksam oldu ve evde oraya buraya dolasiyorum bos bos ve kafamdan 'niye hala bu gun suruyor, yani hicbirsey olmiyor, yatakdan sabahligin noye kalkdimki? ziyan bir gun bu' gibi dusunceler geciyor. neyse, hayat zaten boyle. Anilarimiz kandiriyor bizi, cunku eskiyi hatirlayinca akilda kalan olaylari hatirliyoruz, 10 gun icindeki tek 1 saatlik ilginc olayi hatirliyoruz, diyer 9 gun23saatde hicbisey olmadigi icin onu hatirlamiyoruz, vede... bunun icin gecmisi yanlis yorumluyoruz, halbiki hayatin cogu boyle manasiz, onemsiz, bos geciyor. Hep gunlerimiz gectikdensonra o gunleri manali deyerlendiriyoruz, elimizdeki su an yasdigimiz gunleri goremiyoruz, ve gercek bu, gorucek cok sey yok, gecmisi SIMDIKI kafamizla, simdiki isteklerimiz, hislerimiz, fantasi lerimizle dolduruyoruz. sonuc? hayat hiclikdir, bunu kabuletmiyenlerde kendilierini kandiriyor, kendi yalanlarini inaniyor, ruya dunyasinda yasiyor. Onlarin gozleri kapali, BU SISTEM BU DUNYA BU HAYAT onlari esir almis, KOR SAF KOLELER gibi elegecirmis. Beyinleri yikanmis ve artik onlar KENDI KENDIlerini kandiriyorlar kafalarini. eeh..Ben? bende ayni, sadece arada sirada bu kabuzu hisediyorum, goruyorum, ve bana ne diyorlar?? DELI diyorlar, GERCEYI soyledigim icin. YETER! BIKTIM SIZDEN! anliyorsan beni selam ver, beraber gereksizseyler yapalim, hicligimizi kutluyalim...

so firstly i must explain that my posts will generally be bilingual english and turkish cause for some bizarre reason i moved to istanbul last year and genrally slack around the two countries back and forth. serserilik yapmak hos bisey, yani hayatimin anlami galiba, iki dil yazmak yoriyor beni ama napiyim? Mimar sinanda kaydim duruyor, donuk, geri donsemi? kafam karisik bugun. New york dan gelen bir dostumvar, adi 'P' sadece'P', azda iki metre boyunda, siyah, ve cok tatli bir cocuk. Bir gece kulup icin calisiyor, yaramazlik yapanlari dovup disari atiyor filan. cok iyi birisi esas, ama londrada hayat pagli ve ne is bulursak yapiyoruz. P'le gorusucam, simdi Londradayim, 10 gun filan sonra Istanbula donuyorum. ne maceralar basliyacak acaba?